26 Kasım’da başlayan ve üç hafta süren eğitimler, 8 Aralık’ta gerçekleştirilen final etkinliğiyle sona erdi. Proje ekibi, klasik seminer anlatımları yerine öğrencilerin bizzat katıldığı, çizim yaptığı ve canlandırmalarda bulunduğu "interaktif" bir eğitim modelini tercih etti. Eğitimlerin her oturumu farklı bir temayla işlendi.
Eğitimin ilk aşamasında öğrencilere farklılıkların bir ayrışma nedeni değil, zenginlik olduğu anlatıldı. "Sınıfımızın Bahçesi" adı verilen etkinlikte her öğrenci kendi eşsiz çiçeğini çizerek sınıf panosunda ortak bir bahçe oluşturdu. Bu görsel çalışma ile öğrencilere, zorbalığın bu ortak bahçeye zarar verdiği ve her çiçeğin özeni hak ettiği mesajı verildi.
Aralık ayı başında gerçekleştirilen ikinci oturumda iletişim becerileri ve çatışma çözme yöntemleri ele alındı. "Maskeler Konuşuyor" etkinliğinde öğrenciler; kaplumbağa, köpek balığı ve oyuncak ayı gibi hayvan metaforları üzerinden çatışma stillerini öğrendi. Saldırgan veya çekingen olmak yerine, duygularını doğru ifade eden "Ben Dili"ni kullanma pratiği yapıldı.
8 Aralık’ta yapılan final oturumunda ise duygu yönetimi konusu "Duygu Gemim" metaforuyla işlendi. Öğrenciler, öfke gibi zorlayıcı duyguları birer fırtına, kendilerini ise o geminin kaptanı olarak hayal etti. SDÜ öğrencileri, çocuklara fırtınalı anlarda gemilerini güvenle limana yanaştırmaları için nefes egzersizleri ve empati kurma tekniklerini öğretti.
Süreç odaklı bu eğitim modelinin, okulda zorbalığa karşı farkındalığı artırdığı ve öğrenciler arasında güvenli bir iletişim iklimi oluşturduğu gözlemlendi.
