Emekli olduktan sonra seyyar antikacılığa başladığını söyleyen Selek, “Kaynakçılık yapıyordum. Emekli olunca seyyar antikacılığa başladım. Gözlerim hasar gördüğü için kaynakçılığı devam ettiremedim. Sonrasında da elimdeki eşyalarla birlikte antikadan para kazanmaya başladım. Buralarda mezat diye bir şey yok. Bir yerden alınan ürün bir başka tanıdığa gidiyor. Bu da komisyonla çalıştığını gösteriyor. Mezatlarda gelen kişiler de aynı satan kişiler de aynıdır. Hiçbir yabancı görmüyorum. Satılan mal ortalıklarda dolanıyor. Salı Pazarında, Rus Pazarına giderek eşyaları buluyorum. Sonrasında da Çarşı Merkezde dolanıyorum. Tabi zabıtalar kovmazsa dolaşabiliyorum” dedi.
Sokakta karşılaştığı sorunlardan yakınan Selek, “Sokaktaki dilencilere pek bir şey denmiyor. Bu dilencilere para vermeyince 50 metre ileride bana zarar vermek istiyor diye bağırıyor. Ben Ispartalıyım fakat bana yapılan muamele benim buradaki sisteme güvenimi sarsıyor. Isparta’da seyyar antikacılık yapan ilk ve tek kişiyim. Isparta’dan soğudum denebilir. Mezatlarına da gitmiyorum. Afyonkarahisar’a ya da çevre illere hem malzeme toplamaya hem de mezatlarına gidiyorum” diye konuştu.
Kazancının düşük olduğunu ifade eden Selek, “Çok bir şey de kazanmıyorum. Parça başı 50-40-20 lira kazanıyorum. Bu meslek bana insanların ne olduğunu öğretti. Bu sektörde patlayacak çatlayacak malı sağlam diye de satıyorlar. Ben günde 10 kilometre yol gidiyorum. Araba itiyorum. Spor gibi geliyor. Geziyorum, dolaşıyorum. Olursa satıyorum. Getiren olursa alıyorum. Hiç satamadığım günler de oluyor. İlla ki kar getiren bir iş değil. Yaptığım işten de zevk alıyorum. Sabah 09.00 civarında çıkıyorum. Akşam da 20.30 civarında evde oluyorum” dedi.