Kara, mesleğini Yalvaç köyündeki bir kahvede amcası ve dayısının yanında öğrendiğini anlattı.
Kara; “Tepsiyi taşımayı, çay doldurmayı onlardan öğrendim. Başta tepsi çok ağırdı, sıcak çaydan elim yandı ama zamanla alıştım. Uzun süre çalıştıktan sonra merkezde kendi çay ocağımı açtım ve iş düzenine alışmak da zaman aldı. Eleman olarak çalışmak ile işletme sahibi olmak arasında büyük fark var ama insanlarla iç içe bir meslek olduğu için kısa sürede kaynaştık ve beni benimsediler. Yaşım küçük olduğu için hem saygı duyuyorlar hem de bir kardeş gibi görebiliyorlar” dedi.
Kara, mesleğin hem zor hem keyifli yanlarına da değinerek; “Havalar soğuduğunda çayla birlikte insanların içleri de ısınıyor, mutlu oluyorlar. Çayım 7,5 liradan satılıyor. Bazen pazarlara çay götürdüğümde ürünle ödeme teklif edenler oluyor, kabul etmesem de hem komik hem de düşünceli bir durum oluyor. Meslek sporu da içeriyor; sağa sola koşmak ve çayı yetiştirmek stresli ama keyifli. Genel olarak 200-300 metrelik bir alana bakıyorum ve esnafın derdine ortak oluyoruz. İnsanların bana güvenmesi gurur veriyor. Bu meslek bana sorumluluk, sabır ve insan ilişkilerinde deneyim kazandırdı” diye konuştu.